Recensie cd ‘Zo Normaal Nog Niet’

Zangeres Walinda de Jong schreef een persoonlijke recensie over de liedjes uit de voorstelling ‘Zo Normaal Nog Niet’. Ze heeft de voorstelling niet gezien dus ze moest het uit de liedjes op de cd halen. We zijn heel blij met haar eerlijke en openhartige reactie. Hieronder de samenvatting. Daarna volgt per nummer een recensie.

“Ik zat er over te denken om deze de geluidsfragmenten van “Zo normaal nog niet” te beoordelen met cijfers. Maar “Der Mensch is keine maschine.” We moeten af van die beoordelingsgerichte maatschappij. Ondanks dat ik dus geen cijfers geef en het door menselijk handen en stemmen is gemaakt klinkt deze cd als een perfectie van samenspel. Ontroerende muziek, prachtige stemmen, verassingen, verbazingen, humor, ironie, serieusheid, tragedie, liefde, creativiteit en nog zoveel meer.
Ik gok dat je alleen echt een oordeel kan vellen, als je deze show in het echt bezoekt.
Ik ben in ieder geval erg nieuwsgierig geworden.”

Recensie CD “Zo normaal nog niet”

1. Der Mensch ist keine Maschine

Een geheime donker geluid.
Heb ik de muziek wel echt aan staan?
Ik hoor een soort piepende muziek opkomen en even wat later een soort robotachtige stem.
“Der Mensch ist KEINE Maschine” herhaalt de stem schreeuwend en zingend. Voor mij klinkt het als een wanhoopskreet.

Is het dan echt zo ver gekomen? Zijn we nu echt hier beland? In een tijdperk. Dat de mens geen mens meer mag zijn? Maar niet meer is dan een functionerende machine die het gevraagde werk verricht. Moeten we dat willen? Hebben we nog iets te willen? Zijn we niet al veel te laat?

De machine-achtige geluiden druppelen nog een beetje na…

2. Op maat

Er begint een wat swingerder pianomuziekje.
Een vrouwenstem zingt dat ze graag een mens op maat wilt.

Een mens op maat, wat is dat eigenlijk?
Enkele voorbeelden die ik hoor zijn:

-Iemand die weet waar die voor staat.
-Iedereen met dezelfde trekken om de mond en dezelfde grote kont.
-De lippen werkelijk rond.
-Iemand die niet kwijlt als hij praat en die zinnen zegt die je verstaat.
-Het optimale zaad.
-Zonder ziekte.
-Zonder neushaar.
-Met een rechte ruggengraat.
-Een mens waarmee je je vertonen kunt.
-Een mens zoals mij…

en nu gok ik dat ze het met die laatste zin over haar zelf heeft.

Dit liedje klinkt ironisch. Maar is naar mijn mening veel meer gebaseerd op de werkelijkheid dan dat we willen geloven. Lees de gemiddelde vacaturetekst maar eens door en er worden alleen maar mensen op maat gezocht en de gemiddelde bezoeker van datingsites kan er ook heel wat van. Een mens, die een mens op maat zoekt. Dat is voor mij nou totaal geen mens op maat. Bij mij passen meer de mensen die open staan voor alle andere soorten en maten en die zichzelf niet zo geweldig vinden.

Oeps.. nu omschrijf ik ook een mens op maat en weet je, vaak zijn we allemaal stiekem heel erg op zoek naar mensen die lijken op onszelf.

Misschien moeten we eens stoppen met het zoeken naar kopieën van onszelf. Misschien draait onze zoektocht juist om het zoeken naar jezelf, maar dan niet in de mensen om ons heen..

Onze zoektocht draait ook niet om passen in het “perfecte” plaatje. Je lippen opspuiten, of je kont opvullen, gaat je niet gelukkig maken. Juist helemaal uniek, jezelf en anders durven te zijn, brengt je het meest ver en ja, misschien pas je dan niet in het ideale plaatje van de meeste werkgevers of die knappe man of vrouw. Maar je WIL ook helemaal niet voldoen aan dat ideale plaatje en bij mensen horen die je alleen maar volgens dat plaatje willen zien en beoordelen. Misschien denk je dat je dat wil. Maar uiteindelijk heb ik ontdekt, dat je dat niet moet willen. Het maakt je niet gelukkig..

3. Raar in mijn hoofd

Een mysterieus muziekje start weer.

Drukke stemmen vertellen half zingend, half pratend, negatieve overtuigingen over hoe ik in mijn hoofd ben.
“Lek in mijn hoofd, geflipt in mijn hoofd, raar in mijn hoofd.” Zijn voorbeelden die ik hoor.

Ik herken de stemmen. Jarenlang heb ik zelf, zo tegen mezelf gepraat. Jarenlang heb ik zelf zo negatief over mezelf gedacht. De stemmen krijgen bij mij tegenwoordig weinig aandacht meer. Maar ze bestaan nog steeds. Het is gek om ze nu in een lied terug te horen.

Dan komen de wat positievere overtuigingen ook voorbij, gelukkig:
“speciaal in mijn hoofd, markant in mijn hoofd, uniek in mijn hoofd.”

Ook dit herken ik. Jarenlang heb ik mezelf getraind om positiever te gaan denken. Over mezelf en de wereld om mij heen. Mijn hersenen zijn topsporters geworden. Ze zijn afgetraind getraind in positief denken tegenwoordig en dat maakt mijn wereld 10 keer mooier om in te leven.

4. Normaal

Een koor van “normale” mensen zingt mij “normaal” te ge moed.
Op een gegeven moment klinken ze steeds meer als een groep steeds meer door elkaar schreeuwende peuters.
Wat is normaal nou eigenlijk he?! En wie bepaald dat?
Daar trokken we ons als kind in ieder geval niets van aan. Durfden we nog maar meer dat kind van vroeger te zijn..

5. Plastic

Een zweverig muziekje, alsof ik zo een reis door de magische ruimte ga maken..
Het duurt best lang.
O, er komt helemaal geen zanger of zangeres in voor! Het was alleen muziek. Interessant..
Ik ben benieuwd wat er te zien zal zijn in de show bij dit nummer.

6. Stukken
In dit liedje voel ik het verdriet. Van iemand die er niet wil zijn en voelt dat hij of zij er niet mag zijn. Het kwijt zijn van je identiteit. Niet weten wat je met jezelf aan moet. De controle over jezelf, je geest en lichaam kwijt. Je bent alleen nog een lichaam, maar je woont er niet meer. In “stukken”. Ik voel bijna de tranen op mijn wangen branden, zo kwetsbaar als dit nummer is. Al is het maar heel kort.

Ooit voelde ik mij ook zo. Nog niet eens heel lang geleden. Of eigenlijk voel je niets meer, want er echt zijn doe je niet meer. Jarenlang, in en uit. Elke dag niet meer weten wat je moet. Wie je bent. Laat staan waar je naartoe wilt. Kun je nog ergens naartoe dan?
Vreemd ik voel de pijn nog. Maar herken mezelf nu, zo totaal niet meer en dan vervaagd het. Je kan je niet meer helemaal zo voelen zoals toen. Gelukkig maar. Maar wat vreselijk, wat ellendig, dat er nog zoveel anderen zijn die dit elke dag moeten meemaken.

Ze voelen zich in stukken.
Maar ze zijn heel.
Alleen weten ze dat nog niet. Omdat de maatschappij ze ziet als “niet normaal.”
Maar dat zijn ze ook niet. Ze zijn ZOVEEL MEER dan normaal en ze zijn niet in stukken maar.. hebben gewoon veel meer stukken. Die ze proberen te onderdrukken. Omdat ze geleerd is dat het er niet mag zijn..

7. Kamer

Een viool begint te spelen. Daarna volgt de piano. Ze mengen zich samen.
Het lied gaat over een meisje op haar kamer. Er wordt omschreven hoe zij zich voelt. Eenzaamheid, wanhoop, een zoektocht.
Weer een verdrietig lied, wat mij raakt.

8. Zweef

De piano wordt wat vrolijker alsof ik een gezellig restaurantje in loop. Ik hoor wat geneurie. In dit lied wordt veel beeldspraak gebruikt. Aan het begin denk ik daardoor dat het lied gaat over een vrouw waarbij het langzaam beter gaat. Aan het eind heb ik het sterke vermoeden, dat het juist over het verdrietige feit van een zelfmoordpoging gaat..

9. Adem

Een verre stem zingt mij toe: “Adem toch meisje.” Als een soort vader figuur die voor mij zingt terwijl ik als klein kind in mijn wieg lig. Maar ook alsof ik in coma lig, in een ziekenhuisbed. Ik word wel rustig van hem. Ik hoor een vrouw rustig adem halen. Het klinkt niet alsof het goed met haar gaat..

10. Ik heb een gat in mijn CV

Plots klinkt het luid, duidelijk en vrolijk: “Ik heb een gat in mijn CV” op de melodie van “Er staat een paard in de gang” van Andre van Duin. Het klinkt erg komisch. Maar het lied wordt heel snel en plotseling afgebroken.

Zelf heb ik geen gat op mijn CV. Wel, heb ik door mede door mijn depressieve jaren nooit een diploma weten te bemachtigen. Hoe ik dat uit moet leggen op een sollicitatiegesprek? Ik weet het niet. Ik heb mij vaak veroordeelt en geminacht gevoelt in een sollicitatiegesprek op het feit dat ik geen diploma heb. Terwijl dat mij niet een minder mens maakt. Mij ook niet dommer maakt en ik nog steeds over evenveel talenten beschik als iemand met diploma.

Ook een gat op je CV zegt niet perse iets negatiefs. Weet je hoe goed je jezelf leert kennen als het even niet zo goed met je gaat? Weet je hoeveel levenslessen je hiervan leert? Meer, dan van een jaartje reizen. Weet je trouwens hoeveel creatieve geniale geesten vaak psychische klachten hebben of hebben gehad?

11. Ik wacht op jou

Er wordt een belofte gedaan dat er op mij wordt gewacht als ik bang ben en verscheurt wordt. Als de stormen razen en ik het even niet meer weet. Een mooie en lieve belofte. Maar wie zingt dit mij toe? Als ik echt een eenzaam depressief persoon ben, die niemand heeft? Is dit God? Of wordt er een belofte gedaan door een goede vriend? Ik weet het niet. Tenzij ik de show ga bezoeken natuurlijk..